უმარილო ქრისტეანობა

თანამედროვე სახვით ხელოვნებაში არის მიმდინარეობა, რომელსაც ჰიპერრეალიზმს უწოდებენ. წლების წინ ამ სიტყვით ფოტორეალისტებს მოიხსენიებდნენ, მაგრამ დღეს გარკვეულ მიმართულებას აღნიშნავს. თუ ფოტორეალიზმი ეფუძვნება ფოტოგრაფიას, ანუ მოვლენას, სცენას, რომელიც არის აღებული რეალობიდან, ჰიპერრეალიზმი ასახავს იმას, რაც შეიძლება მომხდარიყო რეალობაში, ასახავს ფოტოგრაფიული სიზუსტით.

პირველი საუკუნეების ქრისტეანთა მდგომარეობა მეტად მძიმე იყო. ისინი განიცდიდნენ დევნას როგორც იუდეველთაგან, ასევე წარმართებისაგან. მოციქულთა კვალდაკვალ მიდიოდნენ იუდეველები, რათა ეცდუნებინათ ქრისტეს სჯულზე ახლადმოქცეულნი. თუ ვერას წარემატებოდნენ, დაასმენდნენ წარმართებთან, რათა გადაემტერებინათ წარმართები ქრისტეანებთან. გაქრისტეანებულთა შორის ყველას როდი ჰქონდა მტკიცე რწმენა. იყვნენ ისეთებიც, რომელთაც ვერ ემეტებოდათ მიწიერი კეთილდღეობა, სიმშვიდე, თუმცა ზეცის დამკვიდრებაც სურდათ. ასეთები არ თაკილობდნენ წინადაცვეთას, რათა თავისიანებად მოჩვენებოდნენ იუდეველებს და არ ყოფილიყვნენ დევნულნი მათგან. ამასვე ურჩევდნენ და აიძულებდნენ ქრისტესმიერ ძმებს. წინადაცვეთა იცავდა ასეთებს არა მხოლოდ იუდეველთაგან, არამედ წარმართებისაგანაც, რადგან იუდაიზმი არ იყო აკრძალული რელიგია, იუდეველს არავინ აიძულებდა კერპთმსახურებას. სწორედ მათ სამხილებელად წერს წმიდა პავლე მოციქული გალატელ ქრისტეანებს: „რომელთა-იგი ჰნებავს პირ-შუენიერებაჲ ჴორცითა, იგინი გაიძულებენ თქუენ წინადაცუეთად, გარნა ხოლო რაჲთა ჯუარსა ქრისტესსა არა შეუდგენ“ (გალ.6:12)

აღვირახსნილობის ახალი შემოტევა.

ცხენის აღკაზმულობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილი არის აღვირი, რომლითაც იმართება იგი. გამოუსადეგარია ცხენი აღვირის გარეშე. ადამიანს გულისა და გონებისა სამართავად ღმრთისაგან მიეცა „აღვირი“, რომელიც არის სინდისი. სინდისი მართავს ადამიანს ისე, რომ მისი მყოფობა იყოს აღმაშენებელი მისი პიროვნებისა, საზოგადოებისა და ქვეყნისა, უნარჩუნებს ღირსებას. ის არის ღმრთის სჯული გულში ჩაწერილი. მაგრამ, ზოგჯერ ხდება უბედურება, ადამიანი იხსნის აღვირს – უარყოფს სინდისის ხმას და დგება გაპირუტყვების ან გასატანების გზაზე. ასეთ ადამიანს აღვირახსნილს ვუწოდებთ. ეს სიტყვა ყოველთვის უარყოფით კონტექსტში მოიხსენიება და არ მოიძებნება ადამიანი, რომელსაც აღვირახსნილად წოდება ეამოს. მაგრამ, ტრადიციულ ღირებულებათა რღვევის ხანაში იმის განხორციელების შესაძლებლობა, რაც არსებითად არის აღვირახსნილობა, თავისუფლებად იწოდება, მისთვის იბრძვიან და სახელმწიფოთა პოლიტიკის დონეზეც კი იძულებით ახვევენ თავს ერებს. მეტიც, ტარდება აღვირახსნილობის დღესასწაულები, ფესტივალები. საქართველოსაც ეწვია ასეთი „ბედნიერება“ – სულ მალე „კაზანტიპის“ ორგიული დღესასწაული გაიმართება. ეს ფესტივალი მრავალი წელი ტარდებოდა ყირიმში და მასზე წარმოდგენის შესაქმნელად უხვად მოიპოვება მასალა ინტერნეტში (განსაკუთრებით, ფოტომასალა). გამოიღო კიდევაც ნაყოფი – ყირიმი დაეკარგა უკრაინას. ახლა ანაკლიის ნაპირებს მოადგა ეს უკეთურება და ხელისუფლების სურვილითა და რუდუნებით ყოვლადწმიდა დედისადმი მიძღვნილი მარხვის დღეებში უნდა გაიმართოს.

ახალი წლისთვის.

ქრისტეანის დღე ჩვეულებრივად ძილისწინა ლოცვებით სრულდება, რომელთა არსი არის განვლილი დღის შეცოდებებისთვის შენდობის თხოვნა ღმრთისაგან და ვედრება შემომავალ ღამეს მშვიდობით დაცვისათვის.

ახალი კალენდარული წლის დასაწყისი განვლილი წლის „საღამოთი“ იწყება და ქრისტეანთათვის უნდა იქცეს საბაბად განვლილ წელზე დაფიქრების, იმ შეცოდებათა შენანების, რომლითაც აღიბეჭდა მილევადი წელიწადი, უფლისადმი ვედრების, რათა დაიცვას შემდგომ კალენდარულ პერიოდში, საბაბად იმისა, რომ მტკიცედ გადაწყვიტოს სინდისის შემაწუხებელი იმ ქცევების არგამეორება, აზრების შეუწყნარებლობა, რომლებიც აშფოთებენ სულს და საუკუნო სასჯელს უქადიან.

ტელეფონი და ზრდილობა.

რამდენიმე წლის წინ „ჯეოსელის“ გენერალურმა დირექტორმა (სახელს ვერ ვიგონებ) დაახლოებით ასეთი რამ თქვა: ქართველები ის ხალხია, რომლებიც მობილურ ტელეფონს თეატრშიც არ თიშავენო. საწყენიც კი იყო, როცა თურქი სამათასწლოვანი სახელმწიფოებრიობის მქონე ერის შვლიების უკულტურობას ახსენებდა, მაგრამ, ვაი რომ სინამდვილეა. ბოლო პერიოდში რამდენჯერმე მომიწია თეატრში ყოფნა სხვადასხვა ღონისძიებებზე. თვალშისაცემია ის ზნეობრივი დეგრადაცია, რომელიც განვიცადეთ. შეიძლება, მოედნების კონცერტებმაც შეიტანეს წვლილი, მაგრამ მარტო ეს არ არის მიზეზი. სადაც არ უნდა დამჯდარიყავი, ყოველთვის ვიღაც ლაპარაკობდა, ვიღაცას ურეკვს ტელეფონი (და მერე როგორი მელოდიებით!) და არ ერიდება ხმამაღლა ლაპარაკს. მობილურები არ გვქონდა 25 წლის წინ, მაგრამ ლაპარაკის უნარიც და საჭიროებაც გაგვაჩნდა - თეატრში ამას იშვიათად ვინმე თუ იკარდრება. კინოთეატრშიც კი, სადაც შეკრებილი პუბლიკა ყოველთვის ვერ იყო იმ ინტელექტისა და კულტურის, როგორც დრამატულ თეატრში, საუბრები ჩვენების დროს იშვიათობა იყო და იკიცხებოდა საზოგადოების მხრიდან. ახლა კი… უბრალოდ, უზრდელობაა ეს!

ღმერთი, კაცი და კლდე. (იგავი)

ეს იგავი 12 თუ 13 წლის წინ ვნახე ინტერნეტში. ვერ ვიტყვი, რომ სულიერი ღვაწლის აზრს სრულად გამოხატავს, მაგრამ, საინტერესოა.

* * *

ერთ ღმრთისმოსავ კაცს თავის ქოხში ეძინა. უეცრად მისი ოთახი განათდა. მას მაცხოვარი გამოეცხადა და მიუთითა რა ქოხის პირდაპირ აღმართულ კლდეზე, განუცხადა, რომ მორჩილების მისაცემად მოვიდა: კაცს ყოველდღე მთელი ძალით უნდა ებიძგა კლდისთვის.

მრავალი წლის განმავლობაში ეს ადამიანი გულმოდგინედ მუშაობდა, ებჯინებოდა რა მხრებით ცივ ზედაპირს უძრავი კლდისა, აწვებოდა მას მთელი ძალით. ყოველ ღამე იგი დაღლილი და ილაჯგაწყვეტილი ბრუნდებოდა სახლში, ზოგჯერ იმ შეგრძნებით, რომ დღემ ამაოდ, ტყუილუბრალოდ ჩაიარა, რადგან კლდე აგრძელებდა მყარად დგომას.