ანდრიაობა

წმიდა ბარსანუფი ოპტელი ბრაძანებს, რომ ღირს ყურადღების მიქცევა თარიღებისთვის და იმისთვის, თუ ვისი ხსენების დღეა.

წლების წინ, როცა მივადექი საშუალო განათლების დასასრულს და უმაღლესისთვის ვემზადებოდი, ჩემთვის ყველაფერი ცხადი და გადაწყვეტილი იყო. არსებობდა სფერო, რომელიც პატარობიდან მაინტერესებდა, მქონდა მოწვევაც, რომელიც საშუალებას მაძლევდა მხოლოდ ერთი გამოცდით ჩარიცხვისა. მაგრამ, ეს იყო საქმე, რომელშიც არც განათლების მიღების შესაძლებლობა იყო საქართველოში და არც დასაქმების დიდი პერსპექტივები. მიზიდავდა, უფროსებიც შეგუებულები იყვნენ და საწინააღმდეგო არაფერი უთქვამთ. დღევანდელი გადასახედიდან, ეს იყო გზა, რომელიც სამუდამოდ მაქცევდა უცხოეთის მოქალაქედ და, საქმით გატაცებულს, არანაირი თეორიული შანსი ქრისტეანობაზე დაფიქრებისა არ მექნებოდა.

ტელევიზორის შესახებ. (წიგნიდან „არქიმანდრიტ რაფაელის ქადაგებანი")

ერთხელ საჰარის უდაბნოსთან შორიახლო მდებარე პატარა სოფელში მოეწყო უჩვეულო სასამართლო. შეიკრიბა სოფლის ყველა მცხოვრები, ჩამოვიდნენ მეზობელი სოფლის უხუცესებიც. მოხუცებულნი ღრმად ჩაფიქრებულნი ისხდნენ მიწაზე. სახელმწიფო მოხელე გაცხარებით და მკვეთრი ჟესტიკულაციით ხმამაღლა კითხულობდა საბრალდებო სიტყვას. ის ხან უხუცესებს მიმართავდა მოწიწებით, ხან კიდევ – ბრალდებულს, ბოძზე მიბმულ თხას. ამ დროს მისი ხმა რისხვისაგან კანკალებდა და მითითებით, დაჟინებით მოითხოვდა პასუხს ბრალდებულისგან. ბოძზე მიბმული თხა კი მშვიდად ძოვდა ბალახს; ხანდახან თავს აწევდა და ხმამაღლა კიკინებდა. ტომთა ბელადები ჩუმად ესაუბრებოდნენ ერთმანეთს და თანხმობის ნიშნად თავს უკრავდნენ ბრალმდებელს.

მუსიკა თუ საცდური

რამდენიმე თვის წინ youtube-ში რაღაც ფილმის თრეილერი გამომივიდა, როგორც ჩანს, ჩვეულებრივი, არაფრად ღირებული ფილმის. არც გამახსენდებოდა, რომ არა ფრაზა ფილმიდან: „დიჯეის ამოცანაა გათიშოს ტვინი და ჩართოს სხეული“. რა ეწოდება მდგომარეობას, როცა ითიშება ტვინი და გონება, ყველამ ვიცით. გონებას მოკლებული სხეულის მოქმედებასაც აქვს თავისი სახელი. მაგრამ, რა ეწოდება ადამიანს, რომელიც ქმნის ამ მდგომარეობას, რა ეწოდება ხალხს, რომელიც არის ამის სულისჩამდგმელი ან ხელშემწყობი?

სამიოდე დღეში ამ ხალხს ჯემფესტად წოდებული ერთთვიანი ზეიმობა ეწყება. ყველას თავისი მოგება აქვს: მესვეურებს ფული, მონაწილეებს – საშუალება იგიჟონ, გაითიშონ და მიეცნენ ვნებებს. რას იგებს ერი, რას ავლენს და რა დარჩება?

ვცხოვრობთ ისეთ დროში, როცა მთავარ საზომად ქვეყნის წინსვლისა იქცა ფული და მოიხსნა ყოველგვარი ფილტრი, რომლითაც იყოფა ზნეობა და უზნეობა, ღირებული და იაფფასიანი.

„ჟამი არს დუმილისაჲ და ჟამი სიტყჳსაჲ"

ყოველთვის, როცა რაღაც უარყოფითს ვახსენებ, ვეკითხები საკუთარ თავს: იქნებ ჯობდეს არ დავწერო, იქნებ უნაყოფოდ ვამძიმებ სხვას ამდენი უარყოფითით. ადამიანს, მით უფრო თანამედროვეს, დაძაბულს, ბორბალში მორბენალ ციყვს დამსგავსებულს, ცხოვრების სწრაფცვალებადობით იმედშესუსტებულს ენატრება რაღაც სასიამოვნო, სასიხარულო, დამაიმედებელი, ისეთი, რაც თუნდაც რამდენიმე წუთით მისცემს ამოსუნთქვის საშუალებას. სასიამოვნოს კი ყოველთვის მოძებნის კაცი: ხან მეხსიერების სკივრში, ხან გარემოში, ხან იმ კეთილ ადამიანებში, რომებლიც ჯერ კიდევ შემორჩენია წუთისოფეს.

ღირებულებები და დემოგრაფია

„ვითარცა არა გამოიცადეს ღმერთი, რაჲთამცა აქუნდა მეცნიერებით, მისცნა იგინი ღმერთმან გამოუცდელსა მას გონებასა საქმედ უჯეროჲსა“ (რომ. 1:28), – ბრძანებს წმიდა მოციქული პავლე. როცა ადამიანი არ ერი ივიწყებს ჭეშმარიტებას და მსახურებს გულისთქმას, ტოვებს მას ღმერთი, მთლიანად ეძლევა უკეთურებას, ეჩრდილება გონიერება და საკუთარი უგუნურებითვე იღებს სასჯელს.

არის ერთი სიტყვა, რომელიც თითქმის ამოვარდა საზოგადო ხმარებიდან და მხოლოდ ერთეულთა ლექსიკონს შემორჩა. ზნეობა, მორალი.